elen
  •  
    slide1-s


  • slide2-s

  • slide3-s2
  •  
    cover1B


  • cover2B

Νέα Πολιτική

Κώστας Ξηρογιάννης

Μια ζωή δρόμος. Όλοι κάτι είμαστε και κάτι εν τέλει δεν είμαστε. 

Οι τίτλοι δεν μας καθιστούν απαραιτήτως ούτε καλύτερες υπάρξεις,

ούτε ποιοτικότερα όντα. 

Ευχαριστώ τη διεύθυνση σΤο Σμαράγδι για την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό μου, παραχωρώντας μου «βήμα» στην ελεύθερη έκφραση που ακόμη τουλάχιστον υφίσταται, στην από ετών πια μαραζωμένη πατρίδα μας, και για όσους από εσάς αισθάνεστε έτσι την Ελλάδα. Όμως… 

Αρκεί πολλές φορές μια ιδέα ή μια λέξη το κουβάρι να ξεμπλέξει. Στόχος μου είναι η αναμόχλευση συνειδήσεων και αν το καταφέρω έστω και στο ελάχιστο, θα είμαι ευτυχής. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό, σε αυτή τη σύντομη αλλά πολυδιάστατη επί γης παραμονή μας, από το να επιθυμείς διακαώς ένα τέλος χωρίς βαριά συνείδηση και χωρίς χθόνιες Ερινύες στο πέσιμο της αυλαίας. Το τέλος είτε είναι πρόωρο είτε στην ώρα του, είτε επέρχεται άδοξα είτε με δόξα και τιμές, είναι το βεβαιότερο των βεβαιοτέρων. Είναι το φως και το αιώνιο σκοτάδι, ανάλογα με το μονοπάτι που θα έχει κάποιος περπατήσει έως εκείνη τη στιγμή. Το χρώμα και το άρωμα του γλεύκου που παράγεται από την καθημερινή «σύνθλιψη» των καρπών της ψυχής, είναι αυτό που θα μας κατατάξει στο αιώνιο φως ή στο αιώνιο σκοτάδι.

Όλοι κάτι είμαστε και κάτι εν τέλει δεν είμαστε. Οι τίτλοι δεν μας καθιστούν απαραιτήτως ούτε καλύτερες υπάρξεις, ούτε ποιοτικότερα όντα. Οι πράξεις όμως ναι. Το «εγώ» του καθενός αποκτά οντότητα και δικαίωμα μνημόνευσης, μόνο όταν έχει τη δύναμη να γονατίζει μπροστά στο «εμείς» υπηρετώντας την ανάγκη του πλησίον μας. Είναι γίγαντες πνευματικοί και δικαίως σπουδαίοι άνθρωποι, οι εγωιστές που κάποτε ταπεινώνονται για να βρουν το χαμένο τους χαμόγελο, ώστε να φλογίσουν ξανά τα χείλη τους και τα σβησμένα από τον πόνο μάτια, τα γνωστά, ή παντελώς άγνωστα σε εκείνους… Πόσο μάλιστα, και για ωφέλεια τρίτων.

«Εμείς οι άνθρωποι, εμείς οι παγαπόντες

που ζούμε σήμερα και αύριο σιωπή,

πότε θα πάψουμε να είμαστε απόντες

απ’ τη μικρή μας μα μεγάλη μας ζωή;»

Η ίδια η ζωή είναι δημιουργημένη σε δύο θεμέλια: στο αφηρημένο και στο συγκεκριμένο. Αυτή είναι και η μαγεία της. Να απαιτείται από τον καθένα μας χωριστά να έχουμε την κρίση και τη δύναμη να μετατρέπουμε τη μια μορφή στην άλλη έχοντας όμως επίγνωση των πράξεων μας.

Πως όμως ονομάζεται στον κοσμικό βίο, το σύνολο των μέτρων και των μεθόδων που ακολουθούνται; Και μέσω των οποίων ομάδες ανθρώπων οργανώνονται και λειτουργούν προκειμένου να πετύχουν με τον αποτελεσματικότερο τρόπο και με το μικρότερο δυνατό κόστος τους σκοπούς που επιδιώκουν σε διάφορους τομείς;

Ονομάζεται «Πολιτική».

Η άσκηση της πολιτικής, αποτελεί τέχνη και επιστήμη που αφορά σε παραγωγή ιδεών και στον τρόπο εφαρμογής τους, τόσο σε ζωτικά ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και υπόστασης (ελευθερία, ασφάλεια, δικαιοσύνη, πολιτισμός), όσο και σε όλα τα υπόλοιπα θέματα που αφορούν το κοινωνικό σύνολο, τον πολίτη, τον εργαζόμενο κτλ.

Όταν η πολιτική αποσκοπεί να διατηρηθεί, ή να κατακτήσει ένα κόμμα την εξουσία ως αυτοσκοπός, τότε υπεισέρχεται η διαφθορά, η κατάχρηση εξουσίας, το «χρήμα», και οι περισσότεροι πολίτες απογοητεύονται και παύουν να ενδιαφέρονται για αυτά που τους αφορούν, με κίνδυνο τα αποτελέσματα να είναι ολέθρια σε όλους τους τομείς.(**πηγή ορισμού της έννοιας-  wikipedia**) Εύλογα λοιπόν διερωτώμαι αν αναγνωρίζονται στα γραφόμενα, καταστάσεις που βίωσαν πολλές δεκαετίες πριν, οι πρόγονοι μας, και καταστάσεις που…  δες σύμπτωση, βιώνουμε τώρα εμείς οι πλέον πολιτισμένοι άνθρωποι του 21ου αιώνα…

Εύλογα επίσης διερωτώμαι…

  • Πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς τόσους κακούς, ή τόσους «θανάσιμους» έτσι όπως ονομάζονται και στο βιβλίο ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ ΜΗ ΜΕ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙΣ ΝΑ ΖΩ, της Έφης Πασχάλη. Θανάσιμοι ηγέτες λοιπόν και ασυνείδητοι ψηφοφόροι να πω; Αυτό το δεύτερο, δεν θα ήθελα.
  •  Πως θα ήταν ο κόσμος και χωρίς τόσο συμφεροντολόγους πολίτες που δίνουν δύναμη σε θλιβερές και εγωιστικά εκπαιδευμένες προσωπικότητες παντός χρώματος και παντός συμβόλου;

- Τόσο αυτοκαταστροφικό είναι επιτέλους στο σύνολο του το ανθρώπινο είδος;

- Τόση εγκεφαλική παράλυση και εγκεφαλική πλύση έχει υποστεί απο ελάχιστους δυνατούς παράγοντες, ώστε πλήθη να άγονται ως κτήνη στη σφαγή χωρίς ελπίδα σωτηρίας από τις δικές μας πάλι κατά βάθος δυνάμεις;;

- Tόσο καλός σκηνοθέτης είναι ο κακός «λύκος» ώστε να μας δώσει το ρόλο του κομπάρσου μέσα στη ζωή που δικαιωματικά μας ανήκει κι εμείς να του λέμε και ευχαριστώ;

- Γιατί θα πρέπει να σκοτίζουμε το Θεό συνέχεια με τα δικά μας ανομήματα και δεν προνοούμε πριν χαθούμε;

- Γιατί θα πρέπει να ζητάμε τελικά την άφεση όταν έχουμε κάνει συνειδητά το κακό, οποιασδήποτε μορφής; - Τι στο καλό θεωρούμαστε τότε λογικά όντα με αναπτυγμένο εγκέφαλο;

- Μήπως είμαστε πρόβατα και ζούμε σε μια οφθαλμαπάτη νομίζοντας πως είμαστε το υπέρτατο είδος του πλανήτη Γη;

Προσωπικά, μέσα μου είμαι βέβαιος για την ύπαρξή του Θεού. Μη με κρίνεις λοιπόν που Τον ασπάζομαι, Τον αγαπώ και Τον προσμένω… Όποιος κι αν είσαι όπου κι αν πιστεύεις, το μόνο που μετράει είναι το θετικό βάθος της ψυχούλας. Να είσαι θετικά βαθύς, για να παλέψουμε μαζί τις ρηχές κι επιφανειακές υπάρξεις που μας κάθονται χρόνια τώρα στο σβέρκο και που μας έχουν φορτώσει με όλα τα παραπάνω δύσκολα ερωτήματα και «γιατί». «Γι’ αυτούς λοιπόν τώρα, που βλέπω καθαρά την αλήθεια τους, γίνομαι άνετα αμαρτωλός. Τους τσακίζω τα κόκκαλα και τους μετράω τα παΐδια, όταν πια θα φτάσει η κατάλληλη ώρα... και δεν αργεί... πίστεψε με. Το διαισθάνομαι…»

Μεγάλα λόγια και παράξενα παιχνίδια

κι εγώ στη μέση σα θλιμμένος βασιλιάς

όσοι μου τάξανε αγάπες και ταξίδια

αυτοί με ρήξανε στο δρόμο της φωτιάς

Δεν ονειρεύτηκα ποτέ μια κοινωνία Αγγέλων γιατί θα ήμουν μόνο ονειροπόλος και αφελής αν το πίστευα αυτό. Ονειρεύτηκα όμως μια κοινωνία καλύτερων ανθρώπων με λιγότερα λόγια και περισσότερα κοινωνικά αρεστά και αποδεκτά έργα.  Η ζωή μας θα ήταν απλούστερη, απλούστατη τότε και μόνο τότε...

Τι να τον κάνεις τον παρά όταν σε κάνει φουκαρά;

Τι να τον κάνεις τον παρά αν σε εξουσιάζει;

Κι εμείς, δυστυχώς για όλους μας, είμαστε φουκαράδες πια και μας λυπάμαι. Βάλαμε τους εαυτούς μας φυλακή στον ήδη στενό και περιορισμένο χωροχρόνο της ζωής που μας τιμάει κι ευτελίσαμε αχόρταγα και άπληστα.

Τελικά, από τα λόγια ως τις πράξεις είναι μια ζωή δρόμος και το κακό είναι πως εμείς περνάμε και η ζωή μένει αγνή και πολύτιμη όπως ακριβώς αγνός και πολύτιμος είναι και ο Πλαστουργός της. Κάποιος μας δημιούργησε. Δε φυτρώσαμε από το πουθενά. Ακόμη και τώρα είμαστε σε θέση να αποφύγουμε τις Ερινύες;

 ΓΙΑ ΤΟ ΣΜΑΡΑΓΔΙ

ΚΩΣΤΑΣ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΒΙΟΛΟΓΟΣ - ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΣ

 

© 2016 ToSmaradgi. All rights reserved. Η κοινοποίηση των θεμάτων μας επιτρέπεται μόνο εφόσον αναφέρεται η "πηγή" tosmaragdi.com και υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα τροποποιείται το περιεχόμενο που παρουσιάζεται σε αυτό το δικτυακό τόπο.

κατασκευή ιστοσελίδων dynamicsite.gr