elen

Δες αυτό το λίγο του ουρανού...

fysh

Από παιδί αγαπούσα τη φύση, δίχως να ξέρω γιατί...

Την αγαπούσα δίχως να ξέρω πως είναι. Δεν είχα πάει ποτέ μου να τη δω. Απλά μου έλεγαν να την αγαπώ και το έκανα. «Η φύση μας δίνει ζωή. Η φύση μας δίνει χαρά. Αγάπα τη παιδί μου». Αυτή η θύμηση έμεινε αποτυπωμένη βαθιά μέσα μου. Μια θύμηση όμως τόσο έρημη, αφού συνέχεια άκουγα για τη φύση και ποτέ δεν την έβλεπα. Μόνο στα παραμύθια που διάβαζα λαμπύριζαν τα μάτια μου από χαρά, σαν κοίταζα τις ζωγραφιές με τα δάση και τα λουλούδια που μοσχοβολούσαν στο δωμάτιό μου, και ζωντάνευαν μια στάλα ήλιο στο γεμάτο άγχος γραφείο μου με τα ανάστατα βιβλία. Όμως εγώ, συνέχιζα να αγαπώ τη φύση.

Η μητέρα μου όλο έτρεχε να προλάβει τις δουλειές της για να μη μου λείπει τίποτα, και πολύ περισσότερο να μην μου λείπουν τα φρούτα που τόσο μου άρεσαν. Μια μέρα που είχαμε σπίτι επισκέπτες, μου ζήτησαν με πολύ σοβαρό τρόπο δείχνοντας μου ένα κόκκινο μήλο, να επιλέξω. «Ή το μήλο ή τη μητέρα σου. Τι προτιμάς να έχεις;» Κοίταξα το μήλο τρομαγμένος μήπως το χάσω. Σα να’ ταν αυτό η μοναδική ωραία γεύση κι η τροφή που θα με μεγάλωνε μέσα σε λίγα λεπτά αφότου το έτρωγα. Σε χρόνο μηδέν κοίταξα και τη μητέρα μου. Περίμενε με αγωνία την απάντησή μου, λες κι αυτή η απάντηση ενός πεντάχρονου παιδιού θα καθόριζε όλη της τη ζωή. «Και τα δύο δε γίνεται;» απάντησα.

Όλοι γέλασαν τότε, κι εγώ τους κοιτούσα κι απορούσα «γιατί». Μου έδωσαν το μήλο κι αμέσως μετά με περίμενε η ανοιχτή αγκαλιά της μαμάς μου. Πόσο πρωτόγνωρα γλυκά ένιωσα εκεί μέσα! Ίσως γιατί νόμισα έτσι ξαφνικά πως θα τη στερηθώ, κι ίσως γιατί ως τότε τη θεωρούσα δεδομένη αυτή την αγκαλιά. Τώρα βλέπω πως η απάντησή μου ήταν μια πολύ ώριμη απάντηση. Ναι, ήθελα και το μήλο και τη μητέρα μου. Πάλι το ίδιο θα απαντούσα αν μου ξαναέκαναν αυτή την ερώτηση. Ακριβώς γιατί δικαιούμαι να τα έχω και τα δύο. Δικαιούμαι να έχω ό,τι αγαπώ.

Σαν άδειασε το σπίτι, ήταν σειρά μου να βάλω σε δίλλημα τη μητέρα μου.

«Τι θα’ θελες να αγαπώ πιο πολύ, εσένα ή τη φύση;» της είπα.

«Όπως νιώθεις» μου απάντησε’’. Μμ.., χαμήλωσα τα μάτια μου κι ένιωσα ξαφνικά μεγάλος. Η απάντηση της με δυσκόλεψε.

Έκανα τότε κάτι που δεν το περίμενε. Κοίταξα γύρω το δωμάτιο μου και άνοιξα το παράθυρο. Σπίτια παντού, ψυχρά ντουβάρια, γκρίζοι δρόμοι και κάπου απόμερα ψηλά ένα κομμάτι του ουρανού. «Δες» της είπα με φωνή γεμάτη ειρωνεία. «Εσένα ή τη φύση;» Ήθελα να την κάνω να νιώσει ενοχές. Είχα ξαφνικά πεισμώσει κι ίσως ετούτο το πείσμα από καιρό φώλιαζε μέσα μου και δεν το καταλάβαινα. Ήμουν θυμωμένος μαζί της.

Τα μάτια της βούρκωσαν. Σε μια στιγμή νόμισα πως δεν ήταν καλά, μα έκανα λάθος. Η μητέρα μου ήταν γυναίκα με πολύ δυνατό χαρακτήρα. Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να λέει μέσα του πως ήθελα να της μοιάσω. Και τώρα είχα αγωνία να δω την αντίδραση της. Περίμενα ένα συγνώμη από αυτή, κι ότι αύριο θα πάμε στην εξοχή, στο δάσος, στη θάλασσα και στα βουνά, για να μου δείξει όλα όσα στερήθηκα, μα δεν το έκανε!

«Φύση παιδί μου, είναι τα πάντα» μου είπε με φωνή τρυφερή και σταθερή μαζί. Απλώνοντας το χέρι της στον ώμο μου, πλησιάσαμε πιο πολύ στο παράθυρο. Κι όσο η φωνή της γινόταν πιο γλυκιά, τόσο μου ενέπνεε εμπιστοσύνη και με έκανε εγώ να αισθάνομαι ενοχές για τη στάση μου.

«Δες αυτό το λίγο του ουρανού, είναι απέραντα μακριά κι απόλυτα κοντά σου. Μέσα απ’ αυτό βλέπεις τα αστέρια, το φεγγάρι, τα σύννεφα και τον ήλιο. Δες κι αυτό το δεντράκι στο απέναντι σπίτι. Μοιάζει ξεχασμένο κι ίσως να είναι έτσι. Μα… ξέρεις γιατί;»

«Γιατί;» ρώτησα.

«Γιατί όλοι πάνε στη φύση και νιώθουν σα να πάνε σε ένα κομμάτι γης ξεχωριστό απ’ τον κόσμο που ζούμε. Αγνοούν έτσι μια λεπτομέρεια παιδί μου, πως φύση είναι τα πάντα. Όσο κι αν αυτά τα ντουβάρια που ολοένα χτίζονται, προσπαθούν να την κρύψουν, δεν το καταφέρνουν γιατί πάντα θα υπάρχει ένα δεντράκι που θα μας τη θυμίζει. Ακόμη και μια σκέψη για αυτή, η φύση την ακούει. Είναι παντού, όπως ο Θεός».

Ήμουν άραγε ένα κακό παιδί που αντιμίλησε στη μητέρα του, ή ένα καλό παιδί που διεκδίκησε τα δικαιώματά του; Κι αν τα διεκδίκησα με λάθος τρόπο; Δεν ξέρω, μα άκουγα κοιτάζοντας το μικρό δεντράκι και σκεφτόμουν πως… ως χθες η παρουσία του μου ήταν άγνωστη γιατί δεν το είχα προσέξει ποτέ. Αλλά και να το πρόσεχα τότε, μήπως και θα καταλάβαινα την αξία του αφού αγνοούσα αυτή η λεπτομέρεια;

Τώρα, χρόνια μετά, μαθαίνω εγώ στο δικό μου παιδί να αγαπά τη φύση. Όμως κάθε Σαββατοκύριακο πάμε σε δάση και βουνά. Και κάθε μέρα, έστω κι έναν μικρό περίπατο θαυμάζοντας σε κάθε μας βήμα την ιερή παρουσία της φύσης και το οξυγόνο της.

Η μητέρα μου μένει μαζί μας κι είναι η αδυναμία του μικρού. Χθες έβραζε ο τόπος, ζέστη πολύ και δε βγήκαμε έξω απ’ το σπίτι. Ο προγραμματισμένος περίπατος ακυρώθηκε και λυπήθηκα πολύ. Μα ο μικρός χαιρόταν. «Έμαθα πολλά από εσένα» μου είπε. «Θέλεις όμως να μάθεις κι εσύ κάτι από εμένα;».

Ξαφνιάστηκα και χαμογέλασα με τον πεντάχρονο γιό μου. «Βεβαίως και θέλω να μάθω» του είπα. «Έλα τότε μαζί μου».

Με τράβηξε απ’ το χέρι και μπήκαμε στο δωμάτιο του. Σταθήκαμε μπροστά στο παράθυρο. Κάτι μου θύμισε εμένα αυτό το παράθυρο…  

«Φύση πατέρα, είναι τα πάντα» μου είπε με φωνή σταθερή. «Δες αυτό το λίγο του ουρανού, είναι απέραντα μακριά κι απόλυτα κοντά σου. Μέσα απ’ αυτό βλέπεις τα αστέρια, το φεγγάρι, τα σύννεφα και τον ήλιο. Δες κι αυτό το δεντράκι στο απέναντι σπίτι. Μοιάζει ξεχασμένο κι ίσως να είναι έτσι. Μα… ξέρεις γιατί;»

«Γιατί;» ρώτησα.

«Γιατί όλοι πάνε στη φύση και νιώθουν σα να πάνε σε ένα κομμάτι γης ξεχωριστό απ’ τον κόσμο που ζούμε. Αγνοούν έτσι μια λεπτομέρεια, πως φύση είναι τα πάντα. Όσο κι αν αυτά τα ντουβάρια που ολοένα χτίζονται, προσπαθούν να την κρύψουν, δεν το καταφέρνουν γιατί πάντα θα υπάρχει ένα δεντράκι που θα μας τη  θυμίζει. Ακόμη και μια σκέψη για αυτή, η φύση την ακούει. Είναι παντού, όπως ο Θεός».

Φυσικά η μητέρα μου, για μια ακόμα φορά έκανε καλά τη δουλειά της. Πάντα ήθελα να της μοιάσω. Με ευχαριστεί όμως περισσότερο που της έμοιασε ο γιος μου! Φύση είναι τα πάντα, μα… εγώ επιμένω πως δεν μου φτάνει να την κοιτώ μόνο μέσα από το παράθυρο. Θέλω και να τη ζω.

ΓΙΑ ΤΟ ΣΜΑΡΑΓΔΙ
ΕΦΗ ΠΑΣΧΑΛΗ

© 2016 ToSmaradgi. All rights reserved. Η κοινοποίηση των θεμάτων μας επιτρέπεται μόνο εφόσον αναφέρεται η "πηγή" tosmaragdi.com και υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα τροποποιείται το περιεχόμενο που παρουσιάζεται σε αυτό το δικτυακό τόπο.

κατασκευή ιστοσελίδων dynamicsite.gr