elen
  •  
    slide1-s


  • slide2-s

  • slide3-s2
  •  
    cover1B


  • cover2B

Μετά το θαύμα «ο Άγιος Νεκτάριος άνοιξε τα μάτια Του», κάτι που συγκλόνισε τον κόσμο και απέδειξε για μία ακόμη φορά την Αλήθεια της Ορθοδοξίας, οδηγήθηκα 27 Ιουνίου 2016 στην Ιερά Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, όπου εκεί, μας περίμενε μία ευχάριστη πρόκληση γεμάτη νοήματα βαθιά και μηνύματα. 
 

papagalos agiou PorfyriouΞεκινώντας το χτίσιμο της δυναμικής ιστοσελίδας ΤΟ ΣΜΑΡΑΓΔΙ, ήξερα από την αρχή πως κάτι παράδοξο θα συνέβαινε σε όλες του τις κατηγορίες, και θα έβγαιναν θέματα που «δεν» θα με ρωτούσαν, σχετικά με τη γραμμή που χαράσσει. Στην κατηγορία ‘’Δημιουργική Σταδιοδρομία’’ Μέρος 1ο, εξηγώ λεπτομερώς τη γένεση αυτού του site.

Ήταν η τρίτη φορά που πήγαινα…

«Η καρδιά που μας καθοδηγεί είναι από μόνη της ένα θαύμα» ψιθύρισα. Και νιώθεις τότε πως όλα σου τα προβλήματα θα λυθούν μες σε μια στιγμή, αφότου πας και παρακαλέσεις. Αυτή τη φορά όμως τα προβλήματα μου, δε γνωρίζω για ποιο λόγο, μα τα έλεγα στον Άγιο με χαρά! Κι ήταν σαν όλα να είχαν λυθεί. Δε μιλώ τώρα σα δημοσιογράφος. Η στιγμή είναι ιερή. Γι’ αυτό και μιλώ μόνο σαν μία ψυχή. Έτσι απλά!

5μμ. έφτασα στο Μοναστήρι. Κι εκεί, με υποδέχτηκε…

Χτύπησα το κουδούνι. Η πόρτα άνοιξε. Ανεβαίνοντας τη σκάλα για το κελάκι του Αγίου Πορφυρίου, άκουγα μια φωνή σαν απ’ τα βάθη των αιώνων. Έμοιαζε με ανθρώπινη φωνή, που ερχόταν όμως από τα σύμπαντα της αιωνιότητας. Αρχικά δεν κατάλαβα τι ήταν. Και θαρρώ με συνεπήρε το «χρώμα» αυτής της φωνής τόσο, που δε μπορούσα να προσέχω τι ακριβώς έλεγε. Συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά. Όταν μπρος σε ένα θαύμα μένεις έκπληκτος, δε μπορείς εύκολα να προσέχεις λεπτομέρειες. Όλες οι αισθήσεις κείνη τη στιγμή, είναι συγκεντρωμένες στη λαμπερή αναστάτωση του παράδοξου γεγονότος που διεισδύει ταχύτατα σε νου και καρδιά και σε καθηλώνει. Σε γοητεύει και σε αφήνει άφωνο να αιωρείσαι στην ωραιότητα του.

«Σε καλωσορίζει, σε καλωσορίζει» ακούστηκε μια καθαρή και χαρούμενη γυναικεία φωνή καθώς ανέβαινα τη σκάλα. «Είναι ο παπαγάλος του Αγίου Πορφυρίου».

«Είχε παπαγάλο;» ρώτησα. «Ναι είχε. Και τον φώναζε Πέτρο», μου απάντησε. Και ξάφνου, βλέπω δίπλα μου ένα πουλάκι να σκύβει το κεφαλάκι του και να κοιτάζει κάτω από τη σκάλα, κάνοντας βηματάκια και βγαίνοντας έξω απ’ τα καγκελάκια, να δει αν έρχεται κανείς. Μετά να ανεβαίνει και να σκαλίζει μια γλάστρα που ήταν εκεί, και να χουχουλιάζει τιτιβίζοντας μέσα σε ένα ολοζώντανο παράπονο. Στην τελευταία μου παρατήρηση, το «παράπονο», δεν είμαι επηρεασμένη από το γεγονός ότι αυτός ο παπαγάλος ανήκε στον Άγιο.

Το δεξί του μάτι ένωσε με τα μάτια μου καθώς με κοιτούσε και το κοιτούσα. Σηκώνεται, περπατάει για λίγο σαν κάτι να ψάχνει στη σιωπή, και ξανά μαζεύεται φοβισμένο ή… πληγωμένο, φωνάζοντας: «Πέτρο, Πέτρο, Πετράκο»!!!

Επειδή δεν ήθελα να το τρομάξω με την κάμερα του κινητού μου, έχασα τη λεξούλα «Πετράκο» που την είπε δύο φορές νομίζω. Άλλωστε δεν είχα σκεφτεί αμέσως να το ηχογραφήσω. Αυτές οι κινήσεις δεν είναι θέμα σκέψης αλλά πνευματικής προτροπής θα έλεγα. Όταν ένιωσα πως κάτι μέσα μου με κατευθύνει να βγάλω όλο αυτό το θαυμαστό στον κόσμο, το έκανα. Και καθώς ερχόντουσαν κι άλλοι προσκυνητές, το πουλί τους καλωσόριζε κι εκείνοι του μιλούσαν. Κι όποτε σταματούσε η συνομιλία, άνοιγα την κάμερα μα το πουλί δεν μιλούσε μετά. Δεν μιλούσε όποτε ήθελα εγώ αλλά όποτε ήθελε εκείνο. Άνοιγα το κινητό, κι ενώ περίμενα, δεν μιλούσε. Όταν το έκλεινα, μιλούσε! Ωστόσο, κάτι έγινε. Και θέλω εδώ να διευκρινίσω το εξής.

"Πέραν του ότι ο παπαγάλος μιλούσε και φώναζε το όνομα του,
με συγκλόνισε ο ΤΡΟΠΟΣ του και η όλη του παρουσία" 

Ζύγωσα. Κοίταξα το πουλί μες στα μάτια. Με κοιτούσε κι εκείνο. Σας παραθέτω εδώ όλα όσα πέρασαν από τη σκέψη μου, και ακόμη και τώρα περνούν… «Ψάχνει τον Άγιο. Αυτός ο παπαγάλος ήταν πολύ δεμένος μαζί του. Τον ψάχνει, είναι εμφανές. Η φωνή του λιγωμένη στη νοσταλγία, σπάει φλέβες. Τα μάτια του έμειναν στο χτες. Δεν πέρασε μήτε μια μέρα από τότε. 

Τον ψάχνει. Πονάει. Βλέπει το κελί του μα δεν καταλαβαίνει τι έχει συμβεί. Είναι αθώο. Εκείνο θέλει να τον ακούσει και πάλι, να τον φωνάζει «Πέτρο, Πετράκο;» Είναι αγνό. Δεν καταλαβαίνει. Κάπου μπερδεύτηκε. Ή έχουν μείνει εικόνες στη μνήμη του που δε θέλει να αποδεχτεί, όπως ότι ο Γέροντας ταξίδεψε μακριά του. Η κεντρική του εικόνα. Ακόμη κι αν είναι έτσι, ακόμη κι αν ταξίδεψε στο Θεό, το πουλί περιμένει να τον δει και να τον ακούσει, όπως τότε. Τον θέλει ακριβώς ‘όπως τότε. Την ώρα που κοιταζόμασταν, δεν μιλούσε. Έμοιαζε να ζητάει επίμονα την αγκαλιά του Αγίου και να λέει «γιατί με άφησες, που είσαι».

Όλες αυτές οι σκέψεις πηγάζουν από το γεγονός που έζησα, και που η ίδια η πραγματικότητα συντάσσει. Συνεπώς, δεν είναι  αποκυήματα φαντασίας και δεν θα είχα κανέναν λόγο να έχω και να ακολουθώ μία τέτοια φαντασία.  

Σε μια στιγμή, είναι σα να μου έλεγε «πάμε»!!!   

Ήταν σαν ένας αποφασισμένος άνθρωπος. Ξεκίνησε. Ένιωσα ότι για κάπου ξεκινάει. Το ακολούθησα. Έμεινα άφωνη. Το πουλάκι φεύγοντας απ’ τη σκάλα, πέρασε τους διαδρόμους και μπήκε στο δωμάτιο του Αγίου Πορφυρίου. Ήξερε καλά το δρόμο. Έμοιαζε συνειδητοποιημένο, σα να είχε μέσα του λογική. Τη λογική της καρδιάς. Κι εκεί, πάλι φώναξε… «Πέτρο!». Ήθελε μήπως να με ξεναγήσει ή να με συνοδεύσει στον ιερό χώρο; Να μου δείξει την οικειότητα του με τον Άγιο; και άραγε, έβλεπε τον Άγιο; Βέβαια, όπως συνέβη και με τον Άγιο Νεκτάριο, όλο αυτό το υπέρλαμπρο θαύμα, δεν ήτανε μόνο για εμένα. Ερχότανε μέσα από εμένα, με σκοπό να το μοιραστούμε όλοι με αγάπη.

ΓΙΑ ΤΟ ΣΜΑΡΑΓΔΙ

Έφη Πασχάλη

© 2016 ToSmaradgi. All rights reserved. Η κοινοποίηση των θεμάτων μας επιτρέπεται μόνο εφόσον αναφέρεται η "πηγή" tosmaragdi.com και υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα τροποποιείται το περιεχόμενο που παρουσιάζεται σε αυτό το δικτυακό τόπο.

κατασκευή ιστοσελίδων dynamicsite.gr