elen
  •  
    slide1-s


  • slide2-s

  • slide3-s2
  •  
    cover1B


  • cover2B

 

17-9-2007 ημέρα γενεθλίων μου, στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, εις την Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου όπου ενταφιάστηκε ο Άγιος Παίσιος, πήγα να εορτάσω τα γενέθλια μου. Και ω... τι θαυμαστά είδαν τα μάτια μου... Έτσι γνώρισα τον Άγιο Παίσιο... 

Ένιωθα πως ήθελα να βρεθώ κάπου διαφορετικά και πολύ ήσυχα. Ήθελα να σκεφτώ πολλά ή... να μη σκεφτώ τίποτα. Πήρα  απόφαση κι έφυγα εις το Άγιο Μοναστήρι διότο κείνο τον καιρό όλο και κάποιος θα μου έλεγε για αυτό, και ήτανε πρόκληση για εμένα. Και καθόλου τυχαίο. Μα, το σημαντικότερο, ήταν μία κοπέλα που μου μου είχε μιλήσει για τον Άγιο Παίσιο, λέγοντας μου πως είχε πολλά προβλήματα και βαριά, αλλά με το που πήγε και μίλησε στον Άγιο, εκείνος της απάντησε και όλα πέρασαν.

 

Ξεκίνησα νωρίς το πρωί από την πόλη μου, έφτασα όμως μεσημέρι γιατί μπερδεύτηκα πολλές φορές στο δρόμο. Λάβαινα συνεχώς λάθος πληροφορίες. Ως και λεωφορείο πήρα με αντίθετη κατεύθυνση. Ο ήλιος έκαιγε πολύ, και καθώς δεν αντέχει η υγεία μου την ταλαιπωρία, μου φάνηκε παράξενο που ήμουν τόσο ξεκούραστη!!! Και κάποτε έφτασα... Και μάλιστα, δε μπήκα από την κεντρική πόρτα του μοναστηριού αλλά από έναν κήπο, εξωτερικά. Δεν ξέρω πως κατάφερα και βρέθηκα στο σημείο εκείνο. Ήταν εκεί δύο μοναχές που σκάλιζαν. Ξαφνιάστηκαν που με είδαν.

 

«Α... ένα κορίτσι! Πως βρέθηκες κορίτσι μου εσύ εδώ;» με ρώτησαν.

«Ευλογείτε αδερφή. Ήρθα να γιορτάσω τα γενέθλια μου» απάντησα.

 

Τότε γέλασαν και μου είπαν με γλυκιά φωνή «εδώ βρήκες να τα γιορτάσεις;»

«Ναι» απάντησα.

Και συνέχισαν να γελούν τόσο γλυκά, κι εγώ μαζί.

«Έλα πάνω» μου είπαν. Ήταν ένα μικρό ύψωμα στο σημείο εκείνο και ανέβηκα.

 

«Εδώ λοιπόν είναι εκείνος. Εδώ είναι η αγιότητα…» σκέφτηκα. 

«Κάπου εδώ είναι κι ο τάφος του».

 

Το βλέμμα μου ανήσυχο και γεμάτο αγωνία δεξιά κι αριστερά. ΄Εψαχνα τον τάφο... μέχρι που…

«Θα μείνεις εδώ απόψε;» με ρώτησε μία Μοναχή.

«Ναι» απάντησα.

«Αν είναι, να το πούμε στην Ηγουμένη να λάβεις ευχή» μου είπε.

 

Δεν κατάλαβα πως βρέθηκα σε ένα πολύ όμορφο δωμάτιο, και μετά να συνομιλώ με τις Μοναχές. Με ρωτούσαν τι κάνω και μόλις άκουσαν ότι γράφω, «άντε, απόψε να γράψεις και κάτι εδώ» μου είπαν. Και έτσι έγινε... 

 
Πως εζήλεψα Γέροντα την ιερή σιωπή σου,
τον άγιο τον κόσμο σου και την απόφαση σου,
κει που ενώνει ο ουρανός με ένα κομμάτι γη,
να σκεπαστεί το σώμα σου που φύλαε την ψυχή.
 
Πως πόθησα Γέροντα μια στάλα απ’ τη ζωή σου
στο αίμα μου να κύλαγε, και μες στην προσευχή μου
η ελπίδα να ζωντάνευε πριν σβήσει στην καρδιά,
κι η αμαρτία μου χαρεί να ανέβει τα σκαλιά.
 
Πράσινο ολόγυρα τα μάτια μου αγκαλιάζουν,
και δίχως να με ερωτούν, ότι θα’ ρθώ σου τάζουν…
 
poihma-Paisios
Κι όταν αντίκτυσα το άγιο μνήμα, ρίγος κατέλαβε ΄σώμα και ψυχή, και ξαναψιθύρισα...
 

«Εδώ λοιπόν είναι εκείνος. Εδώ είναι η αγιότητα,

εδώ είναι κι η ζωή...»

 
Έλαβα ευχή και έκαμα διακόνημα. Πρόσεχα τον τάφο σαν ερχόντουσαν άνθρωποι, έβγαζα τα πετραδάκια και τα φυλλαράκια από το χώμα, καθάριζα τα βάζα με τα λουλούδια...
 
Και ω το ποίημα που έγραψε ίδιος, τι δάκρυα ασταμάτηα μου έφερνε! Σαν και η δική μου ζωή να τελείωνε, και φοβόμουν πως δεν έκαμα τίποτα από όσα έπρεπε να κάμω... Θυμήθηκα τότε την κοπέλα που μου είπε... «Σαν πας, σκύψε και μίλησε του. Θα σε ακούσει και θα τον ακούσεις».

 

Η αίσθηση ότι ήταν εκεί ολοζώντανος, με οδήγησε στο να σκύψω κι εγώ και να του μιλήσω. Η εμπειρία μου δεν περιγράφεται. Άκουγα μέσα εις το κεφάλι μου τη φωνή του, με πράγματα που ήταν αδύνατον να σκεφτώ μόνη μου. μα τελείως αδύνατον.

 

Μία κυρία, φεύγοντας, με ρώτησε αν μπορεί να πάρει μαζί της λίγο χώμα από τον τάφο. Το ανέφερα αμέσως και πήρε την ευχή για το χώμα.

 

Ο χρόνος εκεί είχε σταματήσει. Μου άρεσε αυτό. Η θύμηση φέρει την καταγραφή σα να ήταν τώρα. Καθώς μετά έκανα βόλτα στο Μοναστήρι, μπήκε απ' έξω σαν άνοιξε η κεντρική πόρτα μια μεγάλη χελώνα.

«Είναι εδώ στο Μοναστήρι. Έρχεται συνέχεια» μου είπαν. Έτρεχα κι έπαιζα με αυτή. Έγινα ένα παιδί…

 

Έδυσε όμως κάποτε ο ήλιος, κι ένας γαλήνιος ύπνος έκλεισε τα μάτια μου για λίγες ώρες. Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε με την ίδια λαχτάρα να πάω στον Άγιο. Πέρασα πολύ όμορφα και έφυγα γεμάτη ευχές με την υπόσχεση πως θα ξαναπάω.

 

Φεύγοντας, πήρα κι εγώ χώμα από τον τάφο του Αγίου. Μια στάλα χώμα που σκέπασε το σωματάκι του. Τι ευλογία! Και ω... τι να σας πω από εκεί και πέρα…

 

Δύο ημέρες περίπου μετά, δεν ήμουν και τόσο καλά. Κάπως παράξενα ένιωθα. Κάτι με βασάνιζε πάλι. .

Είχα το κουτάκι με το χώμα στο συρτάρι του

γραφείου μου. Το πήρα. Μόλις άνοιξα όμως το κουτάκι σκεπτόμενη τον Άγιο Παίσιο, μία ευωδία ξεχύθηκε από αυτό, που με άφησε άφωνη. 

 

Έτρεξα αμέσως στα παιδιά μου και είπα «μυρίζετε κάτι;»

«Όχι μου είπαν».

«Αν είναι από το Θεό, να μυρίσετε. Ειδάλλως να πάψω κι εγώ να μυρίζω» είπα στα μικρά!

Και τότε, η ευωδία πλημμύρισε όλο το δωμάτιο κι εκείνα τινάχτηκαν λέγοντας «ναι, ναι, άρωμα» και για ώρα ευωδίαζε ατελείωτα. Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω. Ποτέ ποτέ ποτέ.

 

Είναι ο Άγιος που όταν τον καλείς, έρχεται, σου μιλάει, σου απαντάει και σε κατευθύνει. Όταν τον επικαλεστείς, δεν υπάρχει καμία περίπτωση, η φωνή που θα ηχήσει μέσα σου να μην είναι η δική του.

 

Είναι προσευχή, που όμως δεν καταλαβαίνεις ότι είναι προσευχή,

γιατί είναι μέσα σε αυτή εσύ κι Εκείνος, τόσο φυσικά!

Άγια Επικοινωνία...   

 

ΓΙΑ ΤΟ ΣΜΑΡΑΓΔΙ

Έφη Πασχάλη

© 2016 ToSmaradgi. All rights reserved. Η κοινοποίηση των θεμάτων μας επιτρέπεται μόνο εφόσον αναφέρεται η "πηγή" tosmaragdi.com και υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα τροποποιείται το περιεχόμενο που παρουσιάζεται σε αυτό το δικτυακό τόπο.

κατασκευή ιστοσελίδων dynamicsite.gr