elen
  •  
    slide1-s


  • slide2-s

  • slide3-s2
  •  
    cover1B


  • cover2B

Θανάσιμα ηγετικά «εγώ» Κάποιος που να κουράστηκε;

Έφη Πασχάλη
 

Χρόνια ολόκληρα, χώρες που χαρακτηρίστηκαν τριτοκοσμικές, συντρίβονται στην αυτοδυναμία της απομόνωσης, από ηγέτες που χτίζουν το σύστημα του εσωπραγματικού πλέον και όχι του εξωπραγματικού τους μυαλού, πάνω στα κουρασμένα πλήθη. Το θανάσιμο συμφέρον δε γνωρίζει ότι αυτά τα πλήθη είναι ψυχές. Δεν έχει χρόνο και διάθεση για τέτοιου είδους λεπτομέρειες. Σα να πρόκειται για άψυχα κινούμενα δίποδα που από τη φύση τους επιβάλλεται να υποτάσσονται στη δυστυχία και να την πίνουν αντί για νερό. Αυτή την αντιμετώπιση λαμβάνουν.

Οι αιτίες των πολέμων είναι μερικά θανάσιμα ηγετικά "εγώ" που καθισμένα μονίμως σε θέσεις απρόσιτες για τους λαούς, αφού τα πόδια τους δε μπορούν να σταθούν σε μία ευλογημένη γη μήτε σε μία ματωμένη γη, αποφασίζουν για την τύχη τους. Αυτά τα "εγώ" απεχθάνονται την ευλογία και φοβούνται το αίμα, άσχετα εάν μέσα από τα εγκλήματα και την απεριόριστη δουλεία που σκορπίζουν, πετάγονται σαν φαντάσματα με πολύ σκληρότερες κάθε φορά απαιτήσεις.

Η κατάκτηση του σύμπαντος είναι ο κεντρικός τους στόχος. Ιδέες παρανοϊκές, σκοτεινές. Ιδέες που τσαλακώνουν κάθε ηθικό νόμο, γήινο κι επουράνιο. Δεν έχουν σταδιοδρομία ψυχικής δημιουργίας, και το ότι δεν μεταλλάχτηκαν ακόμη κι εξωτερικά και το σχήμα τους εξακολουθεί να θυμίζει ανατομία ανθρώπου, είναι μια ελπίδα μήπως κάποτε συνέλθουν. Εάν δε γίνει, η ίδια η Ιστορία θα γράψει την ιστορία της, κι η εκδίκηση θα' ναι φωτιά. Η Ελλάδα ανήκει σε ένα ωραίο σύνολο αγωνιστών. Πολέμησε, αγωνίστηκε, προσπάθησε, έβγαλε επιστήμονες, πολιτισμό, τα πάντα. Η ομορφιά της σε όλα τα επίπεδα είναι το καμάρι του κόσμου. Και ερωτώ: Γιατί τόση δυστυχία; Τι παγκόσμια φασαρία είναι αυτή που ματώνει τον ήλιο της;

Δεν έχει η Ελλάδα ηγέτες να τη νοιάζονται;
Δεν έχει η Ελλάδα ηγέτες με καρδιά;
Δεν έχει η Ελλάδα διάκριση κι επιλογή;

Η Ελλάδα τα έχει όλα αυτά μα για να βρεθούν πρέπει κάποια πράγματα να μπουν γρήγορα σε  σειρά και να ρυθμιστούν. Πρώτα πρώτα να κοπεί από τη ρίζα η αγένεια των ανθρώπων εκείνων που διεκδικούν ψήφο, ακριβώς γιατί τολμούν να φαίνονται εις τον κόσμο πιο δυνατοί, ενώ το μόνο που διαθέτουν είναι το θράσος που παρουσιάζεται με το προσωπείο του θάρρους. Όταν αυτοί αποσυρθούν και χάσουν το δικαίωμα της υποψηφιότητας, σαφώς και το τοπίο θα καθαρίσει.  Τότε, δεν θα ψηφίζονται οι καλύτεροι από τους χειρότερους αλλά οι άριστοι από τους καλύτερους.

Φανταστείτε μία μοναδική σκηνή και θα δείτε πολλά. Καθώς αδειάζει η Βουλή, έρχονται στο προαύλιο επιστήμονες, ψυχολόγοι και ειδήμονες του ανθρώπινου χαρακτήρα και στέκουν ο ένας δίπλα στον άλλο. Βγαίνοντας ένας ένας οι βουλευτές από ολομέλεια και με μυαλά που ξέχασαν τι ειπώθηκε μέσα, περνούν από μπροστά τους σαν σε εξετάσεις. Δε χρειάζονται ερωτήσεις, απολογίες και δικαιολογίες. Επικοινωνούν τα μάτια κι η ενέργεια που ξεχύνεται γύρω. Η ώρα αυτή λειτουργεί ως ορός αλήθειας και ως πομπός. Όποιο μυαλό παραφρονεί, οι ειδήμονες θα το καταλάβουν και θα το στείλουν σπίτι του, για να ενταχθεί μετά στο σύνολο αυτού του λαού που ως τώρα κορόιδευε, και να γίνει κι αυτός άνεργος πολίτης για να μάθει το μυαλό του να λειτουργεί σωστά. Αλλά στην ιερή βουλή δεν θα ξαναμπεί. Όποιο σώμα δεν έχει καρδιά, οι ειδήμονες θα το καταλάβουν και θα το στείλουν κι αυτό σπίτι του να ψάξει να τη βρει. Αλλά στη βουλή δεν θα ξαναμπεί μήτε αυτό το σώμα. Μπορεί βέβαια μέσα στο σύνολο να ξεχωρίσουν και κάποιοι ωραίοι άνθρωποι οι οποίοι θα παραμείνουν για να συνεχίσουν φυσικά το έργο τους και δίχως εμπόδια πλέον.

Ενός λεπτού σιγή για τους επιφανείς που όλη η γη τάφος έγινε κι η ανδρεία τους είναι αθάνατη, έχουν δικαίωμα να τηρήσουν μόνον οι αγωνιστές. Όχι οι νυσταγμένοι απ' τα θορυβώδη ξενύχτια της διασκέδασης και την τυπική παρουσία τους σε ιερές δοξολογίες, που συνομιλώντας μετά στη διαδρομή για άσχετα θέματα ο ένας με τον άλλο, φτάνουν στο μέγιστο της ασέβειας να καταθέτουν στεφάνια σε μνημεία. Δεν άνοιξαν μήπως το λεξικό της Ιστορίας να δουν τι σημαίνει ανδρεία; "Αίμα" σημαίνει, που βασανίζεται, αφού έχει ανάγκη να στάξει στην καρδιά τους και να φωνάξει και να ρωτήσει: Τι κάνετε;;;

Στη Δημιουργική Σταδιοδρομία σκύβουμε το κεφάλι να κλάψουμε και μετά κοιτάμε τον ουρανό με μάτια καθαρά. Εδώ δεν δικαιολογείται η κούραση γιατί είναι λίγο το μέρος της ελευθερίας κι η κούραση κινδυνεύει να μην μπορεί να ανασάνει αν έρθει. Σε θανάσιμες όμως ηγετικές θέσεις, η ελευθερία πιάνει πολύ μέρος κι ήρθε καιρός να πάρει τη θέση της η κούραση. Μα ξαναλέω... όσο η εξωτερική μετάλλαξη καθυστερεί, υπάρχει ελπίδα. Κάποιος που να κουράστηκε;

© 2016 ToSmaradgi. All rights reserved. Η κοινοποίηση των θεμάτων μας επιτρέπεται μόνο εφόσον αναφέρεται η "πηγή" tosmaragdi.com και υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα τροποποιείται το περιεχόμενο που παρουσιάζεται σε αυτό το δικτυακό τόπο.

κατασκευή ιστοσελίδων dynamicsite.gr