elen

Κάτω από τις πέτρες υπάρχει η ζωή που έθαψε η απληστία.

Eνώ θα μπορούσαν να σταθούν και τα δύο. Πολιτισμός και ζωή. Πολιτισμός στην ίδια τη ζωή. Μα όταν οι μάσκες πέφτουν, το θέμα είναι που πηγαίνουν τα πρόσωπα. Που στηρίζονται αυτές οι μάσκες και ποιοι τις φορούν; Είναι αόρατες σ’ ανθρώπου μάτι και τόσο πολύ ξεγελιέται ο λαός; 

Ή περιμένουμε μήπως κάποιο πρωί σαν από λήθαργο ενεργοποιηθούν οι μάσκες αυτές και αναλάβουν ευθύνες; Μια ολόκληρη ζωή θυμόμαστε τη λέξη αλλαγή. Μια ολόκληρη ζωή έχουμε αυτή τη λέξη ανάμεσα μας χωρίς πόδια, χέρια, φωνή και ψυχή. Πολυσέλιδοι λόγοι που δίνουν ελπίδα στον κόσμο τις μέρες που παίρνει μια στοίβα χαρτιά με λίστες ονομάτων, τα ψηφοδέλτια δηλαδή, και ψηφίζει ονόματα και ξανά ονόματα. Τι τέλος πάντων τραβά «σαν το κοκαλάκι της νυχτερίδας» τον απλό λαό και τον γοητεύει τόσο το ψέμα; Η αιτία είναι η άγνοια που έρχεται από την έλλειψη της διάκρισης. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, ερωτώ: με τι κριτήρια ψηφίζουμε; Με ποιο δικαίωμα θανατώνουμε τον εαυτό μας;

Περάσαμε πολλά άσχημα και θα έπρεπε πλέον να έχουμε διάκριση. Κάπου στην όλη πολιτική ιστορία το κουβάρι ξέφυγε απ’ το στόχο του, κι αντί να ντύσει με το νήμα του μια κοινωνία παγωμένη και πληγωμένη και να τη θεραπεύσει, έγινε το αντίθετο. Το κουβάρι που ήταν στα χέρια του λαού, παρέσυρε τον κάθε πολίτη ξεχωριστά, και μπερδεμένος στις εμμονές, ψήφιζε και ξαναψήφιζε κινούμενα δίποδα και στόματα που μόνο έλεγαν και υπόσχονταν. Ανάμεσα σε αυτούς, πάντα θα λέω και θα ξαναλέω πως υπήρξαν και υπάρχουν πολιτικοί πάρα πολύ δυνατοί. Όταν όμως στους 300 είναι οι 20 για παράδειγμα σωστοί, η φωνή τους δεν εισακούεται. Στη Βουλή πρωταγωνιστεί ο καλύτερος από τους μέτριους και ο άριστος απ’ τους χειρότερους. Συνεπώς, όταν το θράσος φοράει το προσωπείο του θάρρους, μεταφράζεται σε δύναμη.

Τώρα το κουβάρι βρίσκεται σε «άλλα» χέρια. Η οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα κακής οικονομικής και πολιτικής διαχείρισης, βεβαίως και κατάχρησης. Δόθηκε το δικαίωμα της υποταγής μας στις ξένες δυνάμεις, κι αυτό έγινε με τρόπο αλύπητο. Εξαρτηθήκαμε και πληρώνουμε. Μόνο που εξαρτήθηκαν λάθος άνθρωποι: ο ελληνικός λαός. Αυτοί που έπρεπε να εξαρτηθούν, ήταν μόνο αυτοί που χλεύασαν, λήστεψαν και κορόιδεψαν τον ελληνικό λαό. Κι αν η φοροδιαφυγή αποδείχτηκε μεγάλη, ας θυμηθούμε τις εποχές που ο φτωχός κόσμος έτρεχε στους δρόμους για μήνες και φώναζε για 100 και 500 δραχμές αύξηση στον λίγο του μισθό. Αυτός ο φτωχός κόσμος τι φταίει, σαν οι άλλοι λήστεψαν και κατέφαγαν τις τράπεζες όλες, τάχα για την επιχείρηση τους και φοροδιαφεύγαν κι όλας; Μα κι αυτοί έχουν άλλοθι. Αισιοδοξίες που γινόντουσαν πληγές, γιατί οι ευκαιρίες ήταν στενές γύρω τους… Ως Συγγραφέας και μόνο, ναι… είμαι με το δίκιο του λαού.

Ανέκαθεν ο φτωχός ήταν έναν καλός «δούλος» και εντάξει στις υποχρεώσεις του. Ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει; Τον ήλιο δεν τον γεύτηκε. Το ψωμί δεν το χόρτασε. Τον κόσμο δεν τον είδε. Διακοπές δεν έκανε. Και τώρα η μικρή σύνταξη που εισπράττει με τα γέρικα και κουρασμένα χέρια του, πετσοκόβεται κάθε μέρα και του στερεί ακόμη και τα πιο αναγκαία για να μπορεί να επιβιώσει. Η μπόρα δεν πρέπει να τους παίρνει όλους. Να γίνει διαχωρισμός. Όσοι έπραξαν σωστά, να λάβουν αυτά που τους ανήκουν, κι όχι να πληρώνουν μαζί με τον σωρό. Όσοι δεν έπραξαν σωστά, να μην τους δοθεί άλλο, παρά μία νέα ευκαιρία υπό άλλους όρους, ανθρώπινους όμως.

Υπάρχει ζωή και κάτω από τις πέτρες… Γράφω όπως η ψυχή μου υπαγορεύει για να αντέχω, γιατί αν πω τα πράγματα με το όνομα τους και τη σκληρή γλώσσα της δημοσιογραφίας ίσως, θα σπάσει τούτη η πένα, και το αίμα της θα πλημμυρίσει και πάλι απ’ τις φλέβες μου. Δεν θα το ήθελα. Προτιμώ, την γλώσσα της Συγγραφής…

Για Το Σμαράγδι
Έφη Πασχάλη

 

© 2016 ToSmaradgi. All rights reserved. Η κοινοποίηση των θεμάτων μας επιτρέπεται μόνο εφόσον αναφέρεται η "πηγή" tosmaragdi.com και υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα τροποποιείται το περιεχόμενο που παρουσιάζεται σε αυτό το δικτυακό τόπο.

κατασκευή ιστοσελίδων dynamicsite.gr