Κάποτε, οι αλήθειες ήταν ανθισμένες κι οι δρόμοι στρωμένοι με ροδοπέταλα. Μετά ήρθαν τα ψέματα που πάγωσαν τις αλήθειες και τις έκρυψαν. Ωστόσο, αυτές συνέχιζαν να παίρνουν οξυγόνο από την αγάπη. Έτσι ο κόσμος χωρίστηκε στα δύο, και στο εξής, όποια αλήθεια έβγαινε στο φως, το ψέμα έπεφτε πάνω της και την έκρυβε στέλνοντάς τη ξανά στον κόσμο της.

Ο ήλιος δεν μπορούσε να δει τα “λουλούδια” του.

Σύμφωνα με το Νόμο του Θεού αυτό ήταν άδικο. Μα όσο οι αλήθειες ενώνονταν μεταξύ τους κι αυξάνονταν, τα ψέματα κινδύνευαν από τυχών φανερή τους παρουσία, γι’ αυτό και τα θανάσιμα συμφέροντα σκορπούσαν πλέον την εκμετάλλευση με δύο τρόπους, πότε ύπουλα και πότε βίαια. Ύπουλα, με τα ψέμα, για να μην τα καταλαβαίνει κανείς, και βίαια με το θάνατο της αλήθειας, για να μην σηκώνει κανείς κεφάλι.

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Συνεχίζεται με αλήθειες ελεύθερες πια, γιατί μέσα από τη θεϊκή συμμαχία, έλαβαν πνευματικά φτερά κι ο εγκλωβισμός τελείωσε. Οι αλήθειες έβγαλαν Αετούς. Ανθρώπους δυναμικούς. Αυτοί θα προσπαθήσουν για την Ένωση. Κι ίσως κάποτε γίνει.

Share This

Μοιραστείτε αυτό

Μοιραστείτε αυτήν την ανάρτηση με τους φίλους σας!